زمین خوردن را نباید پیامد اجتناب‌ناپذیر بالا رفتن سن دانست. خطر سقوط می‌تواند از ترکیب وضعیت بدن، دارو، بینایی، رفتار و محیط ایجاد شود. راه‌حل هم معمولاً یک وسیله یا یک تمرین واحد نیست. بررسی دقیق‌تر به‌ویژه زمانی اهمیت دارد که سقوط تکرار شده، آسیب ایجاد کرده یا ترس از افتادن فعالیت روزمره را محدود کرده باشد.
اول شرایط سقوط را روشن کنید
ثبت کنید فرد کجا، هنگام چه کاری و در چه ساعتی افتاده است. آیا سرگیجه یا از دست دادن هوشیاری وجود داشته؟ آیا برای رسیدن به توالت عجله کرده یا هنگام چرخیدن تعادل را از دست داده است؟ این اطلاعات به ارزیابی فردی کمک می‌کنند. مشکلات راه‌رفتن، بینایی و فشار خون و نیز داروها ممکن است نیاز به بررسی داشته باشند. دارو را خودسرانه قطع نکنید؛ بازبینی آن کار پزشک یا داروساز است.
خانه را از نگاه فعالیت واقعی ببینید
فقط شمردن فرش و پله کافی نیست. ببینید فرد برای برداشتن لباس، رفتن به حمام یا پاسخ‌دادن به در چه مسیری طی می‌کند. ممکن است وسیله‌ای که برای یک نفر بی‌خطر است برای فرد دیگر مانع باشد. ارزیابی کاردرمانی رابطه توان فرد، عادت و محیط را بررسی می‌کند. راهنمای NICE ارزیابی و اصلاح خطرات خانه را برای افراد واجد شرایط توصیه می‌کند و بر نقش افراد آموزش‌دیده در اجرای آن تأکید دارد.
تغییرهای ساده را هدفمند انجام دهید
نور مسیر شب، محل کلید، سیم رهاشده و سطح لغزنده را بررسی کنید. وسایل پرمصرف را جایی بگذارید که فرد برای برداشتن آن‌ها نیاز به بالا رفتن یا خم‌شدن نامطمئن نداشته باشد. فرش لغزنده یا جمع‌شده باید ایمن‌سازی شود. تغییرها را با اطلاع و مشارکت فرد انجام دهید؛ جابه‌جایی ناگهانی وسایل آشنا ممکن است سردرگمی ایجاد کند. اولویت را به خطرهایی بدهید که در مسیرهای پرتکرار و فعالیت‌های ضروری قرار دارند.
از مسیر شبانه آغاز کنید
مسیر تخت تا توالت را بررسی کنید: روشن‌کردن چراغ، رسیدن به وسیله کمکی و کنارزدن مانع باید بدون عجله و تکیه بر وسیله نامطمئن ممکن باشد. تغییر را با عادت فرد هماهنگ کنید.
حمام و وسیله کمکی را جداگانه بررسی کنید
ترکیب سطح خیس، تغییر وضعیت و نیاز به پوشیدن لباس می‌تواند خطر را بالا ببرد. دستگیره باید در محل مناسب و با نصب مطمئن باشد؛ هر میله یا لبه‌ای تکیه‌گاه امن نیست. عصا یا واکر هم باید از نظر نوع، اندازه و روش استفاده بررسی شود. خرید وسیله بدون آموزش تضمین ایمنی نمی‌دهد. اگر فرد برای انتقال به کمک نیاز دارد، روش کمک باید با توان بیمار و همراه هماهنگ آموزش داده شود.
ایمنی را با کنارگذاشتن همه فعالیت‌ها اشتباه نگیرید
ترس پس از سقوط قابل‌فهم است، اما محدودکردن بی‌دلیل حرکت می‌تواند مشارکت و آمادگی بدنی را کمتر کند. برنامه فعالیت و تمرین تعادل یا قدرت باید با ارزیابی و وضعیت سلامت هماهنگ باشد. می‌توان از فعالیتی مهم و قابل‌انجام شروع کرد و شرایط آن را ایمن‌تر کرد. گفت‌وگو درباره ترس و اعتمادبه‌نفس نیز بخشی از برنامه است. هدف، حفظ زندگی فعال با خطر کمتر است، نه ساختن محیطی که فرد در آن هیچ انتخابی ندارد.
بعد از افتادن چه کنیم؟
اگر ضربه سر، گیجی تازه، درد شدید، تغییر شکل، کاهش هوشیاری یا ناتوانی در حرکت وجود دارد، ارزیابی فوری لازم است. فرد را با کشیدن دست‌ها بلند نکنید؛ اگر احتمال آسیب هست، کمک مناسب بگیرید. حتی بدون جراحت واضح، سقوط همراه غش یا سقوط تکراری باید بررسی شود. پس از هر رویداد، برنامه را مرور کنید: چه عامل قابل‌تغییری وجود داشت و کدام حمایت می‌تواند انجام همان فعالیت را در آینده ایمن‌تر کند؟