آفازی می‌تواند پیدا کردن واژه، فهم گفتار، خواندن یا نوشتن را پس از آسیب مغزی دشوار کند. خانواده گاهی نمی‌داند چه مقدار کمک بدهد یا چگونه مطمئن شود پیام درست فهمیده شده است. تغییرهای کوچک در شیوه گفت‌وگو می‌توانند فرصت مشارکت بیشتری ایجاد کنند؛ بدون آنکه هر مکالمه به جلسه تمرین تبدیل شود.
ابتدا وضعیت ناگهانی را از توان‌بخشی جدا کنیم
اگر دشواری گفتار یا فهم تازه و ناگهانی ایجاد شده، به‌ویژه همراه افتادگی صورت، ضعف دست یا تغییر دید و تعادل، فوراً با اورژانس پزشکی تماس بگیرید. بهتر شدن خودبه‌خودی پس از چند دقیقه، دلیل صبر کردن نیست. توصیه‌های این صفحه برای حمایت ارتباطی پس از بررسی پزشکی‌اند، نه جایگزین رسیدگی به علائم حاد.
نه از گفتار کم، فهم کم را نتیجه بگیریم؛ نه فهم را کامل فرض کنیم
ممکن است فرد پیام بیشتری از آنچه می‌تواند بگوید درک کند؛ در فرد دیگر فهم جمله نیز دشوار است. از روی یک پاسخ نمی‌توان درباره همه توانایی‌ها داوری کرد. آفازی خود به معنی کم شدن هوش نیست، اما آسیب مغزی ممکن است مشکلات دیگری هم ایجاد کرده باشد. ارزیابی جامع مشخص می‌کند چه نوع حمایتی لازم است.
پیام خودمان را روشن‌تر منتقل کنیم
توجه فرد را جلب کنید و تلویزیون یا گفت‌وگوی هم‌زمان را کم کنید. با لحن طبیعی بزرگسالانه و جمله کوتاه حرف بزنید؛ بلندتر گفتن معمولاً مشکل زبان را حل نمی‌کند، مگر شنوایی هم مسئله باشد. موضوع را مشخص نگه دارید و اگر لازم است، واژه کلیدی را بنویسید یا تصویر نشان دهید.
یک موضوع و یک انتخاب در هر نوبت
برای مثال به جای توضیح طولانی برنامه فردا، ابتدا درباره یک انتخاب صحبت کنید و عکس یا تقویم را همراه کنید. اطمینان از فهم مهم است، اما سؤال امتحانی پشت سؤال نپرسید. از روش پاسخ‌گویی‌ای استفاده کنید که درمانگر اعتبار آن را برای همان فرد بررسی کرده است.
برای رساندن پیام فرد، فرصت واقعی بدهیم
پس از سؤال مکث کنید و اجازه دهید شخص از گفتار، اشاره، نقاشی یا نوشتن کمک بگیرد. کامل کردن فوری جمله ممکن است فرصت تلاش را بگیرد. اگر متوجه نشده‌اید، صریح و محترمانه بگویید و بخشی را که فهمیده‌اید بازگو کنید؛ حدس خود را به‌جای پیام فرد جا نزنید.
کاغذ، عکس افراد مهم یا صفحه‌ای از گزینه‌های روزمره می‌تواند مفید باشد، اما باید متناسب با بینایی، حرکت و زبان فرد انتخاب شود. حتی برای کسی که می‌تواند چند جمله بگوید، راه مکمل در لحظه خستگی یا فشار ارتباطی ممکن است کمک کند.
تمرین را به هدف واقعی وصل کنیم
هدف می‌تواند پرسیدن قیمت، تماس با یک دوست یا انتخاب برنامه روزانه باشد. از درمانگر بخواهید شکل کمک، میزان دشواری و روش سنجش را توضیح دهد. خستگی و ناکامی دلیل تنظیم فعالیت‌اند. تمرین نام بردن تصویر ممکن است بخشی از درمان باشد، اما موفقیت فقط با تعداد کارت درست سنجیده نمی‌شود.
فرد را تا حد امکان در تصمیم‌های خودش شریک نگه دارید و بدون اجازه به جای او پاسخ ندهید. نیازهای ارتباطی خانواده و خود شخص ممکن است متفاوت باشند؛ هر دو باید شنیده شوند.
آیا بهبود محدود به ماه‌های اول است؟
سرعت و میزان تغییر متفاوت است و صرف گذشت زمان، ارزیابی دوباره یا یادگیری راهکار را بی‌فایده نمی‌کند. هدف‌ها باید دوره‌ای بازبینی شوند. خانواده به برنامه قابل‌اجرا و انتظار واقع‌بینانه نیاز دارد، نه وعده بازگشت کامل زبان در زمان ثابت.